امام حسين عليه السلام گوهر تابناک و چراغ درخشانى است که هماره بر تارک تاريخ درخشيده و خواهد درخشيد. طالبان هدايت و انسان‏هاى خسته از ظلم و تبعيض و ذلت و ستيزه، نامردمى و ناجوانمردى را به حق رهنمون ساخته و بيدار نموده است. عنصر جاودانه‏اى که به يقين رمز ماندگاريش را در الهى بودنش بايد جُست. سيره‏ ارجمندش را در قرآن بايد نگريست تا به حقيقتش يا شمه‏اى از حقيقتش دست يافت. امام حسين عليه السلام نه تنها شاگرد مکتب قرآن که عِدْل و شريک قرآن است از اين‏ روست که در فرازى از زيارتنامه‏ شريفش مى‏خوانيم: «السَّلامُ عَلَيکَ يا شريکَ القُران؛(1) سلام بر تو اى شريک قرآن» و در حديث «ثقلين» نيز همدوشى امام به عنوان قرآن ناطق و قرآن به عنوان امام صامت گرديده است. اُنس امام با قرآن به دوران حيات جسمى محدود نمى‏شود بلکه بعد از شهادت نيز ادامه دارد: «منهال بن عمرو» گويد، چون سر مطهّر امام عليه السلام را به دمشق آورده بر نى حمل مى‏کردند، من پيش روى او بودم. شخصى سوره‏ کهف را مى‏خواند تا رسيد به آيه‏ شريفه‏ «أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْکَهْفِ وَ الرَّقِيمِ کَانُواْ مِنْ ءَايَتِنَا عَجَبًا؛ آيا پنداشتى که داستان اصحاب کهف و رقيم از آيات شگفت ماست؟!» به خدا سوگند ناگاه آن سر مطهر به سخن آمد و با زبان فصيح فرمود: «شگفت‏تر از اصحاب کهف، واقعه‏ شهادت و بردن من بر نى است.»